28 Şubat Darbesi ve Umut Operasyonu

28 Şubat 2014 admin
Abdülhamit Çelik’i polis üniforması içinde Uğur Mumcu’nun evinin önünde tatbikat yaptırılan fotoğraflarından hatırlıyoruz.  O dönemde Çelik, 28 Şubat sonrası devletin ‘Umut Operasyonu’ ile tasfiye ettiği, Türkiye’de İran İslam Devrimi çizgisinin en önemli temsilcisi olarak kabul edilen, yayınlandığı dönemde bombalı saldırılara uğrayan ve emniyet tarafından Özgür Gündem’e benzetilerek tehdit edilen  Selam-Tevhidgazetesi ekibindendi. Ağır işkenceler gördü, bir süre cezaevinde yattı. 28 Şubat’ın sene-i devriyesinde dönemin şöhretli figürleri yerine Çelik’e kulak vermek istedik, çünkü onun işkencecileri bugün Cumhurbaşkanlığı köşkünde bulunuyor! Abdülhamit Çelik, Türkiye’de İslamî camianın işkenceye karşı veremediği sınavına kendi şahitliği üzerinden ışık tutuyor ve bugün yeni sonuçlanan davaları sebebiyle, tekrar cezaevine girmekle karşı karşıya. 17. yılında 28 Şubat darbesini, ekmeğini yiyenlerin değil, bedelini ödeyenlerin ağzından dinliyoruz. Emek ve Adalet Platformu, 2000 yılında gerçekleştirilen ve 28 Şubat’ın uzantısı olan Umut operasyonuyla tutuklanıp, 5 buçuk yıl hapis yatan ve bu süreçte ağır işkenceler gören Abdulhamit Çelik ile Selam Gazetesi tecrübesini, Uğur Mumcu davasını ve cezaevinden çıktıktan sonra neler yaşadığını konuştu:
“1989 yılında Şehadet Dergisi’ne gidip gelmeye başladım. Nurettin Şirin’lerin çıkardığı bir dergiydi. 89’un sonlarında Tevhid Dergisi’ni çıkarmaya başladık. Cemaat değildik ama ilke sahibiydik. Derginin ana minvali ‘İslam Devrimi’ idi. Dünyadaki İslamî gelişmeleri yakından takip ediyorduk. Siyasî bir dergiye göre iyi bir okuyucu potansiyeline sahipti. Yaklaşık 3 yıl boyunca dergiyi çıkarmaya devam ettik. 1993 yılına geldiğimizde TevhidDergisi’ni ‘Selam’ adıyla çıkarmaya başladık. Onun da tirajı çok yüksekti. Birçok tehdit almamıza rağmen, Allah’a hamd olsun,  kendi inancımızdan, düşüncemizden geri adım atmadık. O dönemde sıkça İrancı, PKK’ci olarak yaftalandık. “Sizin sonunuz da Özgür Gündem gibi olacak” dendi. Resmî ya da gayriresmî olarak defalarca gazetemiz basıldı. Polis kendi yetkilerinin dışında başka gruplarla da işbirliği yapıp, bizi karalama politikası yürüttü. Bu süreç Refah-Yol dönemine kadar bu şekilde devam etti. 28 Şubat süreciyle ciddi psikolojik baskılar uygulanmaya başladı. Bu baskılardan biz de kendi payımıza düşeni aldık.
Bizim gazetemizin üzerinde durduğu iki temel nokta vardı: Birincisi İsrail’i düşman seçmiştik; ikincisi ise İran yanlısı olmamız idi. Polis bize sürekli bu iki konuyla karşılarına çıkmamamızı söylüyordu. Ancak biz hep bu iki konu üzerine gittik. Selam Vakfı olarak 16 şubemiz vardı. 2000 yılında bunlarla beraber bütün kurumları kapattılar. Birçok İsrail karşıtlığı yapan grup vardı ancak bizim hedefe alınmamızın sebebi siyasî bir gazete olarak 16.000 aboneye ulaşmamız olmuştur.
Bizim İslamî camia kendisini hâlâ Safevî-Osmanlı mirasçısı olarak görüyor. İran’a baktığınızda orada Sünnetullah’a uygun bir devrim olmuş. Bu devrimi harekete geçiren güç tamamen peygamber sünneti odaklıydı. Bu da hâliyle Batı’yı tedirgin etti. Mezhebî konular üzerinden de ayrışmaya gidildi. Birbirimizi dinlemedik, hâlâ da dinlemiyoruz. Biz onlara baktığımızda yalnızca bir Şii dünyasını görüyoruz, onlar da bize baktığında Sünni Osmanlı’yı  görüyor. Oturup birbirimizi anlamaya çalışmıyoruz.
Kudüs Gecesi
‘Kudüs Gecesi’ 1989’da başlayan bir süreçti ve her yıl tekrarlanırdı. Onca yıl devlet tarafından gündeme getirilmeyen ‘Kudüs Gecesi’ 28 Şubat’ta birden Türkiye’nin gündemini değiştirdi. Ankara-Sincan’da yapılan, yaklaşık 400-500 kişinin katıldığı program sanki ilk kez yapılıyormuş gibi lanse edildi. Asılan afişler, pankartlar bizim daha önce de kullandığımız afişler ve pankartlardı. 28 Şubat süreci uzun süre önce hazırlanan bir senaryonun son noktasıydı.
İslamî kesimde hiç kimse geri adım atmıyor; herkes “ben haklıyım” diyordu. Bundan dolayı hâlâ aramızda uzlaşı sağlayamadık. 28 Şubat sürecinde İstanbul’da da farklı gruplar vardı ve bu gruplar da kendi aralarında uzlaşı sağlayamadı. Doğu’dan Batı’ya göç edenler kendi topraklarında, köylerinde âlim insanlardı. Çünkü o kültürü, dili biliyorlardı. Metropole gelince kendileriyle, aileleriyle, çocuklarıyla imtihan olmaya başladılar. Batı’ya göç edenler ise bu çarkın içerisinde yok oldular, varlık gösteremediler. 28 Şubat’a kadar içi boş bir kitle hâline getirildik.
Bugün iktidarda olan hükümet hâlâ 28 Şubat’ın korkularıyla yaşıyor.”
İşkencenin en korkuncu psikolojik işkencedir. Bugün iktidarda olan hükümet hâlâ 28 Şubat’ın korkularıyla yaşıyor. Generali içeri sokmasına rağmen hâlâ ondan korkuyor. Karşısındakini çok güçlü görüyor, o korkuyu yaşatıyoruz.
Aynı minvalde Umut Operasyonu’na bakarsak; o dönemde devlet bir şekilde kendisine muhalif olanları susturmak istiyordu. Düşünün, 629 kişinin Uğur Mumcu’yu öldürdüğünü söylüyorlar. AkşamGazetesi “Uğur Mumcu’nun katilleri yakalandı” manşetini bir gün önceden atmıştı. Ertesi gün de biz katil ilân edildik. Umut Operasyonu’yla devletin aleyhtarı olan bir kuruluşu bastırması gerekiyordu. Polisle ya da başka yollardan bastıramadığı hareketi böylesi bir iftirayla tasfiye ediyordu.
Sorun işkencenin korkunçluğu değildi. Her dönemde işkence gördüm ben. Ancak bu seferki gerçekten farklıydı. Hiç gitmediğimiz bir yerde tatbikat yaptırılıp, katil ilân ediliyorduk. 14 yıldır devam eden bu davanın savcısı hâlâ değişmedi. İktidarlar, mahkeme başkanları değişti ama o savcı değişmedi. Bu davanın sona erdirilmesi iktidarların da işine gelmiyor. Çünkü bizi bıraktıklarında yüzlerce insanı da bırakmak zorunda kalacaklar.
AKP hükümeti tarafından hazırlanan yeni yasaya göre, herhangi bir belge ya da bulgu bulunmadan eğer mahkeme örgüt üyesi olduğunuza karar verirse 24 yıldan 36 yıla kadar cezaya çarptırılabiliyorsunuz. Çünkü Türkiye uluslararası mahkemelerde maddî delil yetersizliğinden dolayı çok ceza yedi. Bunun önüne geçebilmek için de böyle bir yasa çıkarıldı. Biz (Müslümanlar) sanıyoruz ki, iktidara geldik ve gitmeyeceğiz. Neyi değiştirirsek değiştirelim, insanların zihin yapılarını değiştirmedikçe hiçbir şeyi gerçek anlamda değiştiremeyiz.
Müslüman kamuoyu işkencelere karşı yeterli tepki göstermedi.”
28 Şubat tamamen menfaat meselesiydi. Güneydoğu’da 30 yıllık süren savaşı örtbas etmeye çalıştılar. Kamuoyunun gündemini değiştirmek istediler. Askerî ve sivil bürokrasinin yaptığı hırsızlıkları saklamak için başlattılar bu süreci.
Müslüman kamuoyu da işkencelere karşı yeterli tepki göstermedi. Hâlâ da “bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” mantığıyla hareket ediyorlar. Bizim başımıza gelmeden hiçbir kardeşimizin derdiyle dertlenmiyoruz. 10 yıldır dışarıdayım, kimse gelip de “niye tutuklandınız?” diye sormadı. Cezaevinden çıktıktan sonra devletin uyguladığı şiddetten ziyade çevremizdekilerin ilgisizliği ağır bastı. 10-14 yıldır dışarıdayım, eski Selamgazetesi çalışanlarından kimse selam vermedi. Dün beraber olduğumuz, omuz omuza çarpıştığımız insanlar bugün gözümüzün yaşına bakmadan aleyhimizde imza verebiliyor. Ancak bugün Türkiye’nin neresine gidersem gideyim gece yarısı kapısını çalabileceğim dostlarım da var.
Bugünkü iktidar bile kendi siyasetini üretemiyor. Dışarıdan getirilen dosyalar doğrultusunda hareket ediyor. Cezaevi döneminde arkadaşlarımızın bir kısmını CIA yetkilileri cezaevi dışında yargılamak istedi. Düşünün, bir ülkede adalet bakanı var ve başka bir ülkenin polisi gelip sizi yargılamayı talep edebiliyor. Böylesi bir küresel oyun içerisinde sadece birer figüransınız.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>